Bir türlü kahvaltı alışkanlığı edinemeyen ben, dün sabah ailemle çok güzel bir kahvaltı yaptım:) Saat 11:30-12:00 civarı olduğu için biraz öğle yemeği gibi olsa da gayet güzeldi...
İşte hakiki tulum peyniri... Keçi derisine basılmış ve de keçi sütünden yapılmış. Genelde İstanbul'da bulmak zor. Bize de dayımlar ya da teyzem vasıtasıyla geliyor... Bu peynir Çorum'un Kargı ilçesinde yapılıyor daha çok. Son zamanlarda, etrafa zarar verdiği söylenen keçilerin beslenmesinin yasaklanmasıyla, eskisi kadar kolay da bulunmuyor malesef bu peynir. İlk bakışta keçi derisine basılması pek hoş gelmese de (deri işlem görmüş bir deri, yani temiz) tadı karşı konulamaz derecede nefis. Hafif ekşi ve tuzlu, çıtır çıtır ekmekle ne güzel olur... Yemek kaşığıyla kazınarak tabağa konuyor. Sevgili Sibel'in tulum peynirini çok sevdiğini biliyorum, eminim bunu da sever:)
Bu da geçenlerde Gemlik'ten gelen nefis zeytin. Kavanozun içine atılan defne yaprağı, zeytine ne kadar güzel bir tat vermiş...
Muz, kuru kayısı, ceviz ve baldan oluşan nefis bir tabak... Çok vitaminli olduğu gibi, kış günlerinde insanın içini ısıtıyor bal...
İşte bu da zahter ve zeytinyağı... Zahter; Suriye, Şam gibi Arap ülkelerinde ya da Türkiye'de doğu illerinde yaygın olan bir çeşit baharat karışımı gibi birşey. Nasıl tarif etsem ki şimdi? İçinde kavrulmuş susam, kimyon ve değişik arap baharatları var. 1 lokma ekmek alıp, ekmeğinizi önce zeytinyağına, sonra zahtere batırıp, sonra afiyetle yiyorsunuz...
İşte bu da en sevdiklerimden; "kurutulmuş domates"... Sebze ve meyvelerin tazeleri kadar, kurutulmuşları da çok faydalı. Hele bir de güneş ışığında, doğal yöntemlerle kurutulmuşsa... Kurutulmuş domates, marketlerde hazır olarak satılıyor. Aklınızı "doğal mıdır, katkı maddesi var mıdır?" gibi sorularla meşgul etmeden, kendi kuruttuğunuz domatesleri gönül rahatlığıyla, afiyetle yemek de mümkün. Kuruttuğunuz domatesleri kahvaltıya veya sandviçe hazır hale getirmek için domatesleri bir kavanoza koyun. Aralarına tuz, kekik, fesleğen, sarımsak ve kapari serpin. Daha sonra kavanozu zeytinyağıyla doldurun. Domateslerin yumuşayıp, yenecek kıvama gelmesi için 3-5 gün bekledikten sonra doğal kurutulmuş domatesleriniz hazır:) Ben kurutulmuş domatesi daha çok kaşar peynirli, kıvırcık marullu sandviç içinde seviyorum. Ama bazı yemeklerde ve makarna soslarında hiç de fena olmaz:))
Ve şimdi de kahvaltılarınız için çoook güzel bir tarif...
Her ne kadar krep gibi görünse de krep değil bu. Adı biraz değişik; "cızlak" denir bizim oralarda. Krep tarifinde yumurta olmasına karşın, cızlakta yumurta yok. Ayriyeten bir de mayayla yapılır cızlak... İçine tuz eklemezseniz, içine reçel sürerek bile yiyebilirsiniz. Ben genelde hamurunu tuzlu yapıp, içine; haşanmış yumurta, peynir, kaşar gibi malzemeler koyarak dürüm yapıp, öyle yemeyi tercih ederim. Alttaki de benim en sevdiğim hali, haşlanmış yumurta ve beyaz peynirli...:))
Malzemeler
- Yarım paket yaş maya
- 2 su bardağı su
- Aldığı kadar un
- Tuz, tereyağı
Yapılışı
- Derin bir kapta, mayayı ılık suyla çözdürün. Üzerine 2 bardak su ekleyin. Bir yandan çırparak, aldığı kadar un ve tuz ekleyin. Hamurun kıvamı boza kıvamında olmalı, unutmayın. Bu arada yaklaşık 5 dk. kadar mayalanmasını bekliyoruz. Ilık bir yere koyarsanız (mesela kalorifer yanına ya da ocakta bişeyler pişiyorsa ocağın yanına vb...) daha çabuk mayalanır.
- Teflon tavayı ocağa alın ve ısıtın. Cızlaklarımızı hiç yağ kullanmadan pişireceğiz. Hamurdan 1 kepçe alıp tavaya dökün. Kepçenin altıyla, akıttığınız hamurun üzerinde daireler çizerek, hamurun bütün tavayı kaplamasını sağlayın.
- Alt tarafı pişen cızlakları spatula yardımıyla çevirin. Pişen cızlakları bir servis tabağına alın. Bir çatalın ucuna batırdığınız tereyağı parçasını, servis tabağındaki cızlağın üzerinde gezdirin ve hafif yağlayın. Tabağa aldığınız ilk cızlağı, arkalı önlü yağlayın. Diğerlerinin sadece üzerini yağlamanız yeterlidir.
- Servis tabağında, yağlanarak hazırlanan cızlakların içine arzu ettiğiniz malzemeleri sararak afiyetle yiyebilirsiniz. Eğer hamura tuz katmadıysanız reçelle de deneyebilirsiniz. Afiyet olsun...
Kuzenim Yasemin, misafirlerine hazırladığı sofrayı ve bisküvili irmik tatlısını fotoğraflayıp göndermiş. Tarif beni çok eskilere götürdü. Eskiden misafirlerimize annemin hazırladığı ya da biz misafirliğe gittiğimizde ikram edilen tarifler geldi aklıma. Annem sıklıkla tarçınlı irmik tatlısı, havuçlu - bezelyeli patates salatası bir de gıda boyası kullanarak içi krema dolu kırmızı kırmızı elmalı bir tatlı yapardı. Başka değişik tarifler zaten çok azdı. Şimdilerde revaninin içine haşhaş koyuyoruz, ıspanaklı pastalar yapıyoruz, kremasına peynir kattığımız pastalar deniyoruz... Annem kendi çocukluğunda en büyük lüksün kremalı bisküvi ve bizim belki de bu kadar bolluk ve çeşidin içinde yüzüne bile bakmayacağımız vanilyalı gofret olduğunu söylediği zaman her yeni neslin daha lüks ve bolluk içinde yaşadığını düşünmüştüm. Öyle ya, 15 sene önce tarçınlı irmik tatlısını bayılarak yediğim halde kim bilir kaç senedir basit görerek yapmadım bilmiyorum ve bir 15 sene daha sonra nasıl tarifler deniyor olacağız, tahmin edemiyorum:)
Son Yorumlar